Blogg · Færsla 2 · Það sem var áður
Rótarbörn, heimagerð spil og handrit
Sögur og spil hafa átt hug minn lengi áður en Sagalino varð til.
Birt
Spil sem ég bjó til sjálfur
Sem barn bjó ég miklu frekar til spil sjálfur en að kaupa tilbúin, sérstaklega borðspil. Eitt þeirra á ég enn, mína eigin útgáfu af Matador. Þá var ég um ellefu ára.
Eiginlega hætti ég aldrei. Fram undir fertugt bjó ég alltaf öðru hvoru til borðspil, sum ansi viðamikil.
Morð í þorpinu
Sem unglingur forritaði ég í Profan og Basic. Fyrsti alvöru leikurinn minn hét „Mord im Dorf“ (Morð í þorpinu), spennuleikur þar sem maður þurfti að finna út hver hefði gert það. Hann komst fyrir á 3,5 tommu disklingi.
Disklinginn á ég því miður ekki lengur og það svíður mig enn í dag.
Rótarbörnin
Í fjölskyldunni minni er til bók frá 1906: „Etwas von den Wurzelkindern“ (Eitthvað um rótarbörnin), skrifuð og máluð af Sibylle. Hún var nunna og málari og átti engin börn sjálf. Fyrir mér er hún langömmusystir.
Bókin er ekki alveg óþekkt, sérstaklega meðal eldri kynslóðarinnar. Rótarbörnin sofa veturinn undir jörðinni, á vorin vekur Móðir jörð þau og þá fara þau út. Ég keypti hana aftur handa mér sem fullorðinn.
Að bók geti verið meira en hundrað ára gömul og börn hafi enn gaman af henni hefur alltaf snert mig. Þess vegna skiptir prentaða bókin mig líka svona miklu máli hjá Sagalino.
Mörg ár í kvikmyndagerð
Kvikmyndir höfðu mikinn áhuga á mér strax sem unglingi. Ég gerði ásamt vinum fjölda stuttmynda, með eigin eða lánaðri myndavél, og tók eiginlega þátt í öllu sem tengdist kvikmyndum.
Seinna vann ég fimm ár í París hjá einu stærsta fyrirtækinu sem fjármagnar og framleiðir kvikmyndir. Þar sá ég aðallega um handritagreiningu, það er að segja hversu sterkt handrit er og hversu góð umgjörðin í kringum það er. Á þessum tíma las ég og mat mjög mörg handrit.
Þannig lærir maður ansi nákvæmlega hvað saga þarf til að bera sig. Það gildir um kvikmynd alveg eins og um barnabók og töluvert af því er í sögunum hjá Sagalino.
Í næstu færslu segi ég frá sumrinu 2026 og Bagger Wuff.