Τα παιδιά των ριζών, παιχνίδια που έφτιαξα μόνος μου και σενάρια

Ως παιδί προτιμούσα πολύ περισσότερο να φτιάχνω μόνος μου παιχνίδια παρά να αγοράζω έτοιμα, κυρίως επιτραπέζια. Ένα από αυτά το έχω ακόμα, τη δική μου εκδοχή του Monopoly. Ήμουν περίπου έντεκα.

Ως έφηβος προγραμμάτιζα, σε Profan και Basic. Το πρώτο μου πραγματικό παιχνίδι λεγόταν «Mord im Dorf» («Φόνος στο χωριό»), ένα αστυνομικό όπου έπρεπε να βρεις ποιος ήταν ο δράστης. Χωρούσε σε μια δισκέτα 3,5 ιντσών.

Τη δισκέτα δυστυχώς δεν την έχω πια και με ενοχλεί ακόμα και σήμερα.

Στην οικογένειά μου υπάρχει ένα βιβλίο του 1906: «Etwas von den Wurzelkindern» («Κάτι για τα παιδιά των ριζών»), γραμμένο και ζωγραφισμένο από τη Sibylle. Ήταν μοναχή και ζωγράφος και δεν είχε η ίδια παιδιά. Για μένα είναι η θεία των παππούδων μου.

Ο κινηματογράφος με ενδιέφερε πολύ ήδη από έφηβο. Με φίλους γύρισα πολλές ταινίες μικρού μήκους, με δική μου ή δανεική κάμερα, και στην πράξη συμμετείχα σε ό,τι είχε σχέση με το σινεμά.

Αργότερα δούλεψα πέντε χρόνια στο Παρίσι, σε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες που χρηματοδοτούν και παράγουν κινηματογραφικές ταινίες. Εκεί ασχολιόμουν κυρίως με την ανάλυση σεναρίων, δηλαδή με το πόσο δυνατό είναι ένα σενάριο και πόσο καλό είναι το σύνολο γύρω από αυτό. Εκείνη την εποχή διάβασα και αξιολόγησα πάρα πολλά σενάρια.

Έτσι μαθαίνεις αρκετά ακριβώς τι χρειάζεται μια ιστορία για να σταθεί. Αυτό ισχύει για μια κινηματογραφική ταινία όσο και για ένα παιδικό βιβλίο και αρκετά από αυτό υπάρχουν στις ιστορίες του Sagalino.