Leitarbókin er komin

Sem barn leitaði ég tímunum saman í leitarbókum. Best fannst mér torgið og sveitabærinn. Maður finnur eitthvað nýtt í hvert sinn sem maður flettir.

Núna getur maður leitað að sjálfum sér í svona bók, eða ömmu, eða eigin hundi, einhvers staðar innan um marga aðra.

Frá 30. október hefur verið til leitarbókin. Persónurnar eru búnar til eins og í myndabókinni. Það getur verið barnið sjálft, fjölskyldan, vinir, en líka uppdiktuð vera eða tuskudýrið. Svo velur maður staðina og á hverri opnu eru persónurnar faldar einhvers staðar.

Fyrir persónurnar er hægt að hlaða upp myndum, fyrir staðina líka. Til dæmis af leikvellinum á horninu eða sumarhúsinu í síðasta fríi. Svo leitar maður í bókinni aftur að fríinu sínu og öll fjölskyldan er með. Mér finnst þetta virkilega falleg gjöf og öllum við borðið finnst gaman, þeim litlu alveg eins og afa.

Ég vanmat hvað þetta er erfitt. Í myndabókinni sést persónan oftast stór. Í leitarbókinni er hún pínulítil, falin innan um marga aðra og þarf samt að líta eins út á hverri opnu.

Þar við bætist að fela. Myndgervigreind málar persónu ekki alltaf nákvæmlega á þann stað sem maður vill hafa hana. En sá sem ýtir í bókinni á „Sýndu mér hvar afi er“ vill líka sjá nákvæmlega afa. Ég sat við þetta mörg kvöld.

Auk þess er svona opna risastór fyrir prentun. Hún þarf margfalt fleiri myndpunkta en venjuleg bókarsíða, svo að líka litlu persónurnar við kantinn séu skarpar. Það kostar mikinn reiknitíma. Að mála heila leitarbók tekur því töluvert lengri tíma en myndabók og hver síða er yfirfarin eftir á.

Ég er ekki búinn enn. Persónurnar eiga að líkjast ljósmyndinni enn meira og fleiri persónur eiga að komast á eina síðu. Með fyrstu leitarbókinni kom strax fyrsta óskin: fjölskylda vildi að allir fyndust á hverri síðu. Það er hægt núna.

Mest geri ég á kvöldin þegar sonur minn sefur, oft langt fram á nótt. Þá skoða ég opnur og leita sjálfur.