Blog · Wpis 2 · Co było wcześniej
Wurzelkinder, gry własnej roboty i scenariusze
Opowieści i gry zajmowały mnie już długo, zanim powstało Sagalino.
Opublikowano
Gry, które robiłem sam
Jako dziecko dużo bardziej wolałem robić gry sam niż kupować gotowe, głównie planszówki. Jedną jeszcze mam, własną wersję Monopoly. Miałem wtedy mniej więcej jedenaście lat.
Właściwie nigdy z tym nie skończyłem. Aż do późnych trzydziestek ciągle budowałem jakieś planszówki, niektóre dość skomplikowane.
Mord im Dorf
Jako nastolatek programowałem w Profanie i w Basicu. Moja pierwsza prawdziwa gra nazywała się „Mord im Dorf“ (Morderstwo we wsi), kryminał, w którym trzeba było ustalić, kto to zrobił. Mieściła się na dyskietce 3,5 cala.
Dyskietki niestety już nie mam i do dziś mnie to złości.
Wurzelkinder
W mojej rodzinie jest książka z 1906 roku: „Etwas von den Wurzelkindern“ (Coś o dzieciach korzeni), napisana i namalowana przez Sibylle. Była zakonnicą i malarką i sama nie miała dzieci. Dla mnie jest babką cioteczną.
Ta książka nie jest całkiem nieznana, zwłaszcza wśród starszego pokolenia. Dzieci korzeni śpią zimą pod ziemią, wiosną budzi je Matka Ziemia i wtedy wyruszają w świat. Kupiłem ją sobie jeszcze raz jako dorosły.
Zawsze robiło na mnie wrażenie, że książka może mieć ponad sto lat i dzieci nadal się nią cieszą. Między innymi dlatego drukowana książka jest dla mnie w Sagalino taka ważna.
Wiele lat w branży filmowej
Kino bardzo mnie interesowało już jako nastolatka. Z przyjaciółmi nakręciłem dużo krótkich filmów, własną albo pożyczoną kamerą, i właściwie robiłem wszystko, co miało związek z filmem.
Później pracowałem przez pięć lat w Paryżu, w jednej z największych firm, które finansują i produkują filmy kinowe. Zajmowałem się tam głównie analizą scenariuszy, czyli pytaniem, jak mocny jest scenariusz i jak dobry jest cały pakiet dookoła niego. W tym czasie przeczytałem i oceniłem bardzo dużo scenariuszy.
Uczy się wtedy dość dokładnie, czego potrzebuje opowieść, żeby się nie rozsypała. Dotyczy to filmu kinowego tak samo jak książki dla dzieci i sporo z tego jest w historiach Sagalino.
W następnym wpisie piszę o lecie 2026 i o Bagger Wuff.