Blog · Bericht 2 · Wat eraan voorafging
Wortelkinderen, zelfgemaakte spellen en scenario's
Verhalen en spellen houden me al lang bezig, al voordat er Sagalino was.
Gepubliceerd op
Spellen die ik zelf gemaakt heb
Als kind maakte ik veel liever zelf spellen dan dat ik kant-en-klare kocht, vooral bordspellen. Eén daarvan heb ik nog, een eigen versie van Monopoly. Ik was toen ongeveer elf.
Eigenlijk ben ik daar nooit mee opgehouden. Tot in mijn late dertig heb ik steeds weer bordspellen gebouwd, sommige behoorlijk uitgebreid.
Mord im Dorf
Als tiener ging ik programmeren, in Profan en Basic. Mijn eerste echte spel heette “Mord im Dorf” (Moord in het dorp), een detectivespel waarbij je moest uitzoeken wie het gedaan had. Het paste op één diskette van 3,5 inch.
Die diskette heb ik helaas niet meer, daar baal ik nog steeds van.
De wortelkinderen
In mijn familie is er een boek uit 1906: “Etwas von den Wurzelkindern” (Iets over de wortelkinderen), geschreven en geschilderd door Sibylle. Ze was kloosterzuster en schilderes en had zelf geen kinderen. Voor mij is ze mijn oudtante.
Helemaal onbekend is het boek niet, vooral bij de oudere generatie. De wortelkinderen slapen de hele winter onder de grond, in de lente maakt Moeder Aarde ze wakker en dan trekken ze erop uit. Ik heb het als volwassene nog een keer gekocht.
Dat een boek meer dan honderd jaar oud kan zijn en kinderen er nog steeds plezier aan beleven, heeft me altijd diep geraakt. Ook daarom vind ik het gedrukte boek bij Sagalino zo belangrijk.
Veel jaren bij de film
Film interesseerde me al als tiener erg. Ik heb met vrienden veel korte films gedraaid, met mijn eigen of een geleende camera, en deed eigenlijk alles mee wat met film te maken had.
Later heb ik vijf jaar in Parijs gewerkt, bij een van de grootste bedrijven die bioscoopfilms financieren en produceren. Daar hield ik me vooral bezig met scenarioanalyse, dus met de vraag hoe sterk een scenario is en hoe goed het pakket eromheen. In die tijd heb ik heel veel scenario's gelezen en beoordeeld.
Zo leer je vrij precies wat een verhaal nodig heeft om te dragen. Dat geldt voor een bioscoopfilm net zo goed als voor een kinderboek, en daar zit best wat van in de verhalen van Sagalino.
In het volgende bericht gaat het over de zomer van 2026 en over Bagger Wuff.