Blog · Wpis 1 · 2024 i 2025
Jak to się zaczęło
Jak na urlopie rodzicielskim wróciłem na dobre do programowania i dlaczego pierwsze próby z książką dla dzieci wylądowały w szufladzie.
Opublikowano
- 2022Wracam do programowania, na razie po trochu.
- marzec 2024Rodzi się mój syn.
- 2024Urlop rodzicielski. Programuję już na serio i po raz pierwszy przychodzi mi do głowy ten pomysł.
- sty 2025Pierwszy prototyp książki dla dzieci.
- kwi 2025Drugie podejście. Nazywa się już SagaLino.
- gru 2025Miś w okularach prawie wszędzie wygląda tak samo.
- lato 2026Bagger Wuff.
2022: znowu trochę kodu
W 2022 roku znowu zacząłem programować, na razie na małą skalę. Parę narzędzi do pracy, parę skryptów. Z narzędziami AI szło to nagle dużo szybciej niż kiedyś i znowu sprawiało mi frajdę.
2024: urlop rodzicielski
W marcu 2024 urodził się mój syn i byłem na urlopie rodzicielskim. Część tego czasu spędziliśmy we Francji.
Wtedy zacząłem programować na dobre, prawie codziennie. I wtedy po raz pierwszy przyszedł mi do głowy pomysł, z którego później powstało Sagalino.
Programowałem najczęściej, kiedy mały spał. Czasem też, kiedy nie spał.
Pierwsza rzecz, którą zbudowałem
Moim pierwszym projektem była elektroniczna niania. Nad łóżkiem wisiała kamera, a co kilka sekund AI patrzyła na obraz i zapisywała, jak akurat leży mój syn. Pojawiało się na przykład „The baby is positioned on its back“, z godziną. Nazwałem to „Baby Roll Live“.
Nikt tego nie potrzebował, przecież leżał trzy metry ode mnie. Ale pierwszy raz zbudowałem coś sam z AI do obrazów i działało już pierwszego wieczoru.
Przy okazji zauważyłem, jak dobrze AI potrafi czytać obrazy. Potem chciałem wiedzieć, czy potrafi też malować obrazy, w których dziecko się rozpozna. Niedługo później przy tym samym kuchennym stole zacząłem pierwszą książkę dla dzieci.
Styczeń 2025: KidsBook Creator
Najstarsza wersja, jaką jeszcze mam, jest z 3 stycznia 2025. Byliśmy już z powrotem w Hamburgu. Nazywała się „KidsBook Creator“, była w całości po angielsku i miała cztery kroki: postać, historia, sceny, podgląd. Historię pisał model tekstowy, obrazy robił DALL·E 3.
Polecenia dla AI przepisywałem bez przerwy. W jednym stoi „maintaining exact same character design“. AI rzadko się tego trzymała.
Historie były już całkiem dobre. Z obrazami przez długi czas nie mogłem uporać się z jednym problemem: postać na każdej stronie wyglądała inaczej. Raz dziecko miało rude włosy, raz brązowe, a kurtka za każdym razem była w innym kolorze.
Kwiecień 2025: drugie podejście
W kwietniu spróbowałem jeszcze raz, tym razem jako prawdziwa aplikacja internetowa po niemiecku. Nazywała się już SagaLino i miała dwanaście kroków od tytułu do gotowej książki.
Wyglądało to już jak książka, ale w takiej postaci nikomu bym jej nie wydrukował. Książka dla dziecka od Sagalino żyje z tego, że dziecko odnajduje na każdej stronie postacie albo samo siebie. Kiedy ktoś na stronie piątej nagle wygląda inaczej, dzieci widzą to od razu.
Grudzień 2025: miś w okularach
W święta wyciągnąłem starą stronę jeszcze raz i całkowicie ją przebudowałem. Powstały przy tym dwie testowe książki o małym misiu, który uczy się korzystać z nocnika. Po raz pierwszy postać prawie wszędzie wyglądała tak samo.
Właściwie mogłem tam pociągnąć dalej. Ale to była nasza pierwsza zima ze żłobkiem. Mój syn przynosił każdą infekcję, ja łapałem je wszystkie i dość długo leżałem w łóżku. Projekt znowu poszedł do szuflady. Od czasu do czasu wypróbowywałem nowy model obrazów i potem znowu ją zamykałem.
W następnym wpisie piszę o tym, dlaczego w ogóle tak zajmują mnie książki dla dzieci. Jak szuflada otworzyła się w lecie 2026 na dobre, będzie we wpisie po następnym.