Książka dla dziecka w świecie minhwa

Minhwa powstało i rozkwitło w epoce Joseon, która trwała od 1392 do 1910 roku. Najpierw malowali malarze dworscy dla pałaców. Później malarze ze średnich i niższych warstw rozpowszechnili obrazy dla zwykłych ludzi. Wielu z nich wędrowało, często za świętami, i pracowało na zamówienie. Ich imiona z reguły nie przetrwały. To część tej historii: minhwa jest sztuką wielu rąk.

Obrazy służyły do codziennego użytku. Zdobiły ściany, drzwi i parawany i wieszano je na Nowy Rok, żeby rok przyniósł szczęście. Wyrażały życzenia: szczęścia, dostatku, zdrowia i długiego życia. Motyw „Dziesięciu symboli długowieczności” zbiera według rozpowszechnionego wyliczenia słońce, góry, wodę, skały, sosny, chmury, żółwie, żurawie, jelenie i grzyb nieśmiertelności.

Zwierzęta i rośliny niosą przy tym znaczenie. Ryby oznaczają dostatek, brzoskwinie życie wieczne, piwonie bogactwo, żurawie długie życie, sosny również. Do świata obrazów należą też humor i drwina: motyw tygrysa i sroki jest interpretowany jako satyra na hierarchię społeczeństwa Joseon.

Samo pojęcie „minhwa” wprowadził na początku XX wieku japoński estetyk Sōetsu Yanagi. Niektórzy koreańscy badacze wolą dlatego starsze określenie „sokhwa” dla malarstwa ludowego. W czasie japońskich rządów kolonialnych i wojny koreańskiej tradycja podupadła; w latach osiemdziesiątych XX wieku przeżyła odrodzenie, które trwa do dziś.

Nasze obrazy są swobodnym przeniesieniem tej tradycji. Płaskie ułożenie, kontury, świat kolorów i dekoracyjne rośliny nawiązują do minhwa. To, że lis siedzi nad europejską leśną rzeką, jest naszym pomysłem i w historycznym malarstwie ludowym tak się nie zdarza.