Een kinderboek in de minhwa-wereld

Minhwa ontstond en bloeide in de Joseon-tijd, die duurde van 1392 tot 1910. Eerst schilderden hofschilders voor de paleizen. Later verspreidden schilders uit de middenklasse en de lagere standen beelden voor gewone mensen. Velen van hen trokken rond, vaak de feesten achterna, en werkten in opdracht. Hun namen zijn in de regel niet overgeleverd. Dat hoort bij het verhaal: minhwa is een kunst van vele handen.

De beelden werden dagelijks gebruikt. Ze versierden muren, deuren en kamerschermen en werden met nieuwjaar opgehangen, zodat het jaar geluk zou brengen. Ze brachten wensen over: naar geluk, welvaart, gezondheid en een lang leven. Het motief van de “Tien symbolen van een lang leven” brengt volgens een veelgebruikte opsomming zon, bergen, water, rotsen, dennen, wolken, schildpadden, kranen, herten en de paddenstoel van de onsterfelijkheid samen.

Dieren en planten dragen daarbij betekenis. Vissen staan voor welvaart, perziken voor eeuwig leven, pioenen voor rijkdom, kranen voor een lang leven, dennen eveneens. Ook humor en spot horen bij de beeldwereld: het beeldmotief van tijger en ekster wordt gezien als satire op de rangorde van de Joseon-samenleving.

De term “minhwa” zelf werd in het begin van de twintigste eeuw geïntroduceerd door de Japanse esthetisch denker Sōetsu Yanagi. Sommige Koreaanse deskundigen geven daarom de oudere uitdrukking “sokhwa” voor volksschilderkunst de voorkeur. Tijdens de Japanse koloniale overheersing en de Koreaanse Oorlog liep de traditie terug; in de jaren tachtig beleefde ze een heropleving die tot op de dag van vandaag voortduurt.

Onze beelden zijn een vrije vertaling van deze traditie. De vlakke opbouw, de contouren, de kleurwereld en de decoratieve planten nemen minhwa over. Dat een vos aan een Europese bosrivier zit, is onze eigen vondst en komt in de historische volksschilderkunst zo niet voor.