Een grafisch en eenvoudig kinderboek

Deze beeldtaal heeft geen grondlegger en geen thuisregio. De term bundelt beelden die vertellen met vereenvoudigde vormen, heldere vlakken en een bewust gekozen opbouw van de pagina. Een materiaal schrijft hij niet voor: de eenvoud kan ontstaan uit uitgeknipt papier, uit geschilderde vlakken of uit digitale vormen. Doorslaggevend is hoe de vormen zich tot elkaar verhouden: welk silhouet herken je meteen, welke kleur draagt de handeling, hoeveel achtergrond heeft de scène nodig?

De kunsthistorica Raquel Garrido Martos beschrijft hoe dit zich in het prentenboek doorzette. De Amerikaanse markt van de jaren vijftig werd gekenmerkt door naturalistische illustratie. Tegen het einde van dat decennium kwamen er twee ontwerpers uit de New Yorkse reclame- en designwereld bij, die kleur, vlak en abstractie uit hun werk overbrachten naar het kinderboek. Paul Rand publiceerde in 1956 I Know a Lot of Things met teksten van zijn vrouw Ann Rand, in 1957 volgde Sparkle and Spin. Leo Lionni, van 1948 tot 1960 art director van het tijdschrift Fortune, bracht in 1959 Little Blue and Little Yellow uit. Het ritme, de eenvoudige handeling en de plaatsing van de figuren op de pagina herleidde Lionni later zelf tot zijn werk aan de nummers van Fortune.

Toch is deze lijn niet Amerikaans. Lionni werd in 1910 in Amsterdam geboren, kwam in 1939 naar de Verenigde Staten en verhuisde in 1960 naar Italië. Het New Yorkse ontwerp van die jaren putte volgens Garrido Martos uit Europese stromingen als het constructivisme en het Bauhaus. Een voorloper is El Lissitzky, die in 1922 met het Suprematistisch verhaal van twee vierkanten in zes constructies een boek maakte waarvan de hoofdpersonen vierkanten en cirkels zijn. Tegelijk werkte in Milaan Bruno Munari, die in Nella notte buia (1956) verschillende papiersoorten en uitgestanste gaten samenbracht tot een boek dat je als voorwerp verkent.

Eric Carle kwam ook uit het grafisch ontwerp en leerde bij Lionni kleur en collage te gebruiken. Zijn techniek is de papiercollage, die bij ons als aparte stijl “Papiercollage” wordt aangeboden. Hier staat hij daarom alleen als verwante referentie. De beelden van Sagalino zijn een hedendaagse vertaling van deze ontwerphouding en geen nabootsing van een bepaald boek of een bepaalde kunstenaar. Ze ontstaan niet uit papier, maar als gladde, vlakke vormen.