Een kinderboek in de stijl van een animatiefilm

Op 22 november 1995 verscheen in de Verenigde Staten Toy Story van Pixar, de eerste lange film die helemaal met computerbeelden was gemaakt. Wat toen een technische prestatie was, is nu de beeldwereld waarmee kinderen opgroeien: personages met volume, zacht licht, gladde oppervlakken, grote ogen.

De belangrijkste wending kwam in 2018 met Spider-Man: Into the Spider-Verse van Sony Pictures Animation. Het team zag bewust af van fotorealisme en ontwikkelde een werkwijze die de film op een gedrukt beeldverhaal laat lijken: zichtbare rasters, arceringen, met de hand getekende lijnen over de 3D-modellen en beweging op elk tweede beeld. Sindsdien hoeft 3D niet meer glad te zijn.

De serie Arcane van de Franse studio Fortiche, sinds 2021 op Netflix, gaat verder op die weg en combineert 3D-modellen met met de hand geschilderde texturen en geschilderde achtergronden. De bronnen daarover komen wel vooral uit vakpublicaties, dus dit punt is minder stevig dan de twee vorige.

Wat dat betekent voor een kinderboek: deze stijl brengt verwachtingen mee. Kinderen kennen hem uit films en lezen hem sneller dan welke schildertechniek ook. Dat is een sterk punt bij de eerste blik, en een nadeel als je rust zoekt.