Een kinderboek in de Tingatinga-wereld

De Tingatinga-schilderkunst is een moderne kunstschool met een eigen geschiedenis. Ze gaat terug op Edward Saidi Tingatinga, die eind jaren zestig in Dar es Salaam begon te schilderen. Hij werkte op vierkante panelen met krachtige kleuren en toonde vooral dieren, maar ook mensen. Zijn succes ging rond, en jonge schilders sloten zich bij hem aan. Zo ontstond de school, die al snel haar middelpunt had in Msasani, een dorp bij Dar es Salaam.

Er werd geschilderd met fietsenlak, een glanzende emailverf, op hardboardplaten. Het materiaal geeft de beelden hun dekkende, stralende vlakken. Daar komen heldere contouren en patronen binnen in de vormen bij: stippen, strepen, zwierige lijnen. Dat de verf bijna als lak oogt, hoort bij het uiterlijk.

Tingatinga overleed in 1972, de school bleef bestaan. De Smithsonian Libraries vatten het boek van Yves Goscinny over de schilderkunst als volgt samen: de grondlegger begon in 1970 vijf leerlingen op te leiden, namelijk Simon George Mpata, Tedo, Ajaba, Linda en Adeusi. Deze eerste generatie leidde een tweede op, en de kleine kring rond de grondlegger werd groter. Volgens de samenvatting neemt een coöperatie verkoop en marketing over, en is de schilderkunst gevarieerder geworden.

Daarbij is ook de stijl veranderd. Tingatinga's eigen beelden waren opgeruimd en toonden meestal één dier. Latere schilders vulden de vrije ruimte met planten en andere dieren, en in recentere tijd kwamen er stadsscènes en verhalende beelden bij. Onze dicht gevulde, sterk gedessineerde look komt daarom meer overeen met de latere generaties schilders dan met de vroege, spaarzame panelen van de grondlegger.

Onze beelden zijn een hedendaagse kinderboekbewerking en brengen elementen van deze traditie vrij over: de krachtige contouren, de dekkende kleuren, de patronen. Het kind aan de bosrivier op ons voorbeeldbeeld en de figuren uit jouw boek horen bij die vrije vertaling. Ze komen niet uit de Tingatinga-schilderkunst zelf.