Een kinderboek in waskrijt en oliepastel

Bij deze stijl helpt het om naar het materiaal te kijken, omdat twee verwante dingen vaak door elkaar worden gehaald.

Waskrijt is pigment dat wordt samengehouden door een bindmiddel van alleen was, meestal paraffine, zonder olie. Het blijft zitten zonder fixeermiddel en heeft een eigenschap die geen ander middel heeft: was stoot water af. Schilder je met aquarel over een tekening in waskrijt, dan pakt de verf zich in druppels samen op de plekken met was. Dat heet wasbatik of wasresist, en het is een van de weinige effecten die kinderen meteen snappen.

Oliepastel heeft een bindmiddel van was en niet-drogende olie. Het is romiger, dekt meer, laat zich in lagen aanbrengen en uitvegen, en droogt nooit helemaal. Een analyse van de kunstenaarspastels in het MUNCH-museum in Oslo heeft dat verschil scheikundig bevestigd: oliepastels bevatten naast bijenwas ook triglyceriden.

Hier moet een leemte worden genoemd. Voor zuiver waskrijt heeft het prentenboek geen maatgevende naam die we met een werk, een jaartal en een bron kunnen noemen. Oliepastel is goed gedocumenteerd, en leidt naar Chris Van Allsburg. De University of Minnesota Libraries noemen uitdrukkelijk oliepastel voor zijn boek Bad Day at Riverbend, verschenen in 1995. Voor The Polar Express, verschenen in 1985, spreekt ook de American Library Association van oliepastel in de aankondiging van de Caldecott Medal, terwijl andere bronnen het over pastelpotloden hebben. We geven beide versies weer in plaats van er zonder primaire bron een te kiezen.