Προσωπικό παιδικό βιβλίο, γραφικό και απλό

Αυτή η εικαστική γλώσσα δεν έχει θεμελιωτή ούτε περιοχή καταγωγής. Ο όρος συγκεντρώνει εικόνες που αφηγούνται με απλοποιημένα σχήματα, καθαρές επιφάνειες και συνειδητά τοποθετημένη διάταξη της σελίδας. Το υλικό δεν το καθορίζει: η απλοποίηση μπορεί να προκύψει από κομμένο χαρτί, από ζωγραφισμένες επιφάνειες ή από ψηφιακά σχήματα. Αποφασιστικό είναι πώς στέκονται τα σχήματα το ένα απέναντι στο άλλο: ποια σιλουέτα αναγνωρίζετε αμέσως, ποιο χρώμα σηκώνει τη δράση, πόσο φόντο χρειάζεται η σκηνή;

Η ιστορικός τέχνης Raquel Garrido Martos περιγράφει πώς καθιερώθηκε αυτό στο εικονογραφημένο βιβλίο. Την αμερικανική αγορά της δεκαετίας του ’50 χαρακτήριζε η νατουραλιστική εικονογράφηση. Προς το τέλος της δεκαετίας προστέθηκαν δύο σχεδιαστές από τον κόσμο της διαφήμισης και του design της Νέας Υόρκης και μετέφεραν στο παιδικό βιβλίο χρώμα, επιφάνεια και αφαίρεση από τη δουλειά τους. Ο Paul Rand δημοσίευσε το 1956 το I Know a Lot of Things με κείμενα της συζύγου του Ann Rand και το 1957 ακολούθησε το Sparkle and Spin. Ο Leo Lionni, από το 1948 ως το 1960 καλλιτεχνικός διευθυντής του περιοδικού Fortune, δημοσίευσε το 1959 το Little Blue and Little Yellow. Τον ρυθμό, την απλή πλοκή και την τοποθέτηση των ηρώων στη σελίδα ο Lionni τα συνέδεσε αργότερα ο ίδιος με τη δουλειά του στα τεύχη του Fortune.

Ωστόσο αυτή η γραμμή δεν είναι αμερικανική. Ο Lionni γεννήθηκε το 1910 στο Άμστερνταμ, το 1939 ήρθε στις ΗΠΑ και το 1960 μετακόμισε στην Ιταλία. Ο σχεδιασμός της Νέας Υόρκης εκείνων των χρόνων, σύμφωνα με τη Garrido Martos, τρεφόταν από ευρωπαϊκά ρεύματα όπως ο κονστρουκτιβισμός και το Μπάουχαους. Πρόδρομος είναι ο El Lissitzky, που το 1922 με το βιβλίο Σουπρεματιστικό παραμύθι για δύο τετράγωνα σε έξι κατασκευές δημιούργησε ένα βιβλίο με κύριους ήρωες τετράγωνα και κύκλους. Παράλληλα στο Μιλάνο δούλευε ο Bruno Munari, που στο Nella notte buia (1956) συνδύασε διάφορα χαρτιά και τρυπημένα ανοίγματα σε ένα βιβλίο που το εξερευνάτε ως αντικείμενο.

Και ο Eric Carle ήρθε από τη γραφιστική και έμαθε από τον Lionni να χρησιμοποιεί το χρώμα και το κολάζ. Η τεχνική του είναι το κολάζ από χαρτί, που το έχουμε ως ξεχωριστό στυλ, το κολάζ από χαρτί. Εδώ αναφέρεται μόνο ως συγγενής αναφορά. Οι εικόνες του Sagalino είναι σημερινή μεταφορά αυτής της εικαστικής στάσης και δεν μιμούνται κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο ή καλλιτέχνη. Δεν προκύπτουν από χαρτί, αλλά ως λεία, επίπεδα σχήματα.