Παιδικό βιβλίο εμπνευσμένο από την ιαπωνική ξυλογραφία

Το Ουκίγιο-ε γεννήθηκε τον 17ο αιώνα στο Έντο, το σημερινό Τόκιο. Η πόλη μεγάλωνε, οι έμποροί της είχαν χρήματα και ελεύθερο χρόνο και ήθελαν εικόνες αυτού που τους περιέβαλλε: το θέατρο, τη μόδα, τις συνοικίες της διασκέδασης και αργότερα τα τοπία. Η ξυλογραφία είναι εδώ τεχνική εκτύπωσης και το Ουκίγιο-ε εικαστική παράδοση που τη χρησιμοποίησε επί αιώνες. Επειδή τυπωνόταν, τα φύλλα μπορούσε να τα αγοράσει μεγάλος αριθμός ανθρώπων: σύμφωνα με στοιχεία του Asian Art Museum, ένα σετ τυπογραφικών πλακών έδινε αρκετές χιλιάδες αποτυπώματα.

Το κλασικό φύλλο ήταν συλλογική δουλειά. Ο εκδότης σήκωνε το εγχείρημα: εκτιμούσε την αγορά, παρήγγελνε στον καλλιτέχνη, επιτηρούσε την παραγωγή και φρόντιζε για την πώληση. Ο καλλιτέχνης σχεδίαζε το σχέδιο με μαύρο μελάνι σε λεπτό χαρτί. Ο χαράκτης μετέφερε το σχέδιο σε ένα μπλοκ από ξύλο κερασιάς και έκοβε το ξύλο γύρω από τις γραμμές. Ο τυπωτής έβαζε τελικά τα χρώματα στο χαρτί. Ο σχεδιαστής δεν συμμετείχε στην ίδια την εκτύπωση και πολλά από το αποτέλεσμα αποφασίζονταν μόλις στο εργαστήριο.

Για το πολύχρωμο φύλλο, το nishiki-e, κοβόταν ξεχωριστό μπλοκ για κάθε χρώμα. Μικρά σημάδια ευθυγράμμισης, τα kento, κρατούσαν το χαρτί σε κάθε πέρασμα στο ίδιο σημείο, ώστε οι γραμμές και οι επιφάνειες χρώματος να κάθονται ακριβώς η μία πάνω στην άλλη. Για ένα μέσο φύλλο, σύμφωνα με το Asian Art Museum, χρειάζονταν τουλάχιστον δέκα περάσματα. Τα σημάδια ευθυγράμμισης από τα μέσα του 18ου αιώνα έγιναν αξιόπιστη τεχνική και ο Suzuki Harunobu εισήγαγε γύρω στο 1765 την εκτύπωση σε πλήρες χρώμα.

Τον 19ο αιώνα στο κέντρο ήρθε το τοπίο. Ο Katsushika Hokusai έδωσε στις αρχές της δεκαετίας του 1830 να τυπωθεί η σειρά Fugaku sanjūrokkei, 36 όψεις του όρους Φούτζι, που αργότερα μεγάλωσε σε 46 φύλλα. Σε αυτήν χρησιμοποίησε πλούσια το πρωσικό μπλε, μια χρωστική που είχε μόλις φτάσει από την Ευρώπη στην Ιαπωνία. Από τον Utagawa Hiroshige προέρχονται τα Εκατό διάσημα τοπία του Έντο. Τυπώνονταν μεμονωμένα φύλλα και επίσης βιβλία: το ehon, η ιαπωνική λέξη για το εικονογραφημένο βιβλίο, σημαίνει στη στενή έννοια τους τόμους που τυπώθηκαν με ξυλογραφία στην εποχή Έντο. Οι Smithsonian Libraries φυλάσσουν πάνω από χίλιους τέτοιους τόμους, πολλούς με εικόνες των Hokusai και Hiroshige. Το Hokusai manga του Hokusai περιλαμβάνει δεκαπέντε τόμους που κυκλοφόρησαν ανάμεσα στο 1814 και στο 1878 στη Ναγκόγια.

Αυτό που κάνει το Sagalino από αυτό είναι μια σημερινή μεταφορά. Οι εικόνες μας δημιουργούνται ψηφιακά ως μία εικόνα και όχι από χωριστές τυπογραφικές πλάκες που τυπώνονται χρώμα προς χρώμα η μία πάνω στην άλλη. Παραλαμβάνονται τα μορφολογικά χαρακτηριστικά της παράδοσης: σκούρα περιγράμματα, ήρεμες επιφάνειες, στρώματα πλάνων, κυματιστές γραμμές και μια παλέτα από ινδικό ως σκουριασμένο κόκκινο. Η δομή του ξύλου και των ινών του χαρτιού μιμείται ως δομή επιφάνειας. Γι' αυτό το στυλ ονομάζεται «εμπνευσμένο από το Ουκίγιο-ε».