Książka dla dziecka inspirowana japońskim drzeworytem barwnym

Ukiyo-e powstało w XVII wieku w Edo, dzisiejszym Tokio. Miasto rosło, jego kupcy mieli pieniądze i wolny czas i chcieli obrazów tego, co ich otaczało: teatru, mody, dzielnic rozrywki, później także krajobrazów. Drzeworyt jest tu techniką druku, a ukiyo-e tradycją obrazową, która posługiwała się nim przez stulecia. Ponieważ obrazy drukowano, wiele osób mogło kupować arkusze: według Asian Art Museum jeden komplet klocków drukarskich dawał kilka tysięcy odbitek.

Klasyczna odbitka była dziełem zespołowym. Wydawca niósł przedsięwzięcie: oceniał rynek, zamawiał u artysty projekt, nadzorował wykonanie i dbał o sprzedaż. Artysta rysował projekt czarnym tuszem na cienkim papierze. Rytownik przenosił rysunek na blok z drewna wiśniowego i wycinał drewno wokół linii. Drukarz nakładał na końcu kolory na papier. W samym druku rysownik nie uczestniczył, a część efektu rozstrzygała się dopiero w warsztacie.

Dla arkusza wielobarwnego, nishiki-e, wycinano osobny blok dla każdego koloru. Małe znaki pasowania, kento, utrzymywały papier przy każdym przejściu w tym samym miejscu, żeby linie i plamy koloru leżały dokładnie na sobie. Według Asian Art Museum przeciętny arkusz wymagał co najmniej około dziesięciu przejść drukarskich. Znaki pasowania stały się niezawodną techniką od połowy XVIII wieku, a Suzuki Harunobu wprowadził około 1765 roku druk w pełnym kolorze.

W XIX wieku w centrum znalazł się krajobraz. Katsushika Hokusai kazał na początku lat trzydziestych XIX wieku wydrukować swoją serię Fugaku sanjūrokkei („Trzydzieści sześć widoków góry Fuji”), która później urosła do 46 arkuszy. Użył w niej obficie błękitu pruskiego, pigmentu, który dopiero niedawno dotarł do Japonii z Europy. Od Utagawy Hiroshigego pochodzi Meisho Edo hyakkei („Sto słynnych widoków Edo”). Drukowano nie tylko pojedyncze arkusze, lecz także książki: ehon, japońskie słowo oznaczające książkę obrazkową, w węższym znaczeniu dotyczy drukowanych drzeworytem tomów epoki Edo. Smithsonian Libraries przechowują ponad tysiąc takich tomów, wiele z obrazami Hokusaia i Hiroshigego. Hokusai manga liczy piętnaście tomów, które ukazywały się w Nagoi w latach 1814 do 1878.

To, co Sagalino z tego robi, jest dzisiejszym przeniesieniem. Nasze obrazy powstają cyfrowo jako jeden obraz, nie z osobnych klocków drukarskich, które drukuje się kolor po kolorze jeden na drugim. Przejęte są cechy ukształtowania tej tradycji: ciemne kontury, spokojne powierzchnie, plany ułożone jeden za drugim, linie fal i paleta od indygo po rdzawą czerwień. Usłojenie drewna i włókna papieru są naśladowane jako struktura powierzchni. Dlatego styl nazywa się „inspirowany ukiyo-e”.