Japon renkli ahşap baskısından esinli çocuk kitabı

Ukiyo-e, 17. yüzyılda bugünkü Tokyo olan Edo’da doğdu. Şehir büyüyordu, tüccarlarının parası ve boş zamanı vardı ve çevrelerindeki dünyanın resimlerini istiyorlardı: tiyatro, moda, eğlence mahalleleri, sonraları manzaralar. Ahşap baskı burada baskı tekniğidir, Ukiyo-e ise onu yüzyıllar boyunca kullanan resim geleneği. Basıldığı için pek çok insan baskıları satın alabildi: Asian Art Museum’a göre bir takım baskı kalıbı birkaç bin baskı verirdi.

Klasik bir baskı ortak emekti. Yayıncı projeyi taşırdı: Pazarı değerlendirir, sanatçıya sipariş verir, üretimi denetler ve dağıtımla ilgilenirdi. Sanatçı taslağı ince kâğıda siyah mürekkeple çizerdi. Oymacı çizimi bir kiraz ağacı bloğuna aktarır ve çizgilerin etrafındaki ahşabı oyarak uzaklaştırırdı. Baskıcı en sonunda renkleri kâğıda geçirirdi. Çizer baskının kendisine katılmazdı ve sonucun bazı yanları ancak atölyede belli olurdu.

Çok renkli bir baskı, yani bir nishiki-e için her renge ayrı bir blok oyulurdu. Küçük hizalama işaretleri olan kento, kâğıdı her geçişte aynı yerde tutardı ki çizgiler ve renk alanları tam üst üste otursun. Asian Art Museum’a göre ortalama bir baskı için en az on kadar baskı geçişi gerekirdi. Hizalama işaretleri 18. yüzyılın ortasından itibaren güvenilir bir teknik oldu ve Suzuki Harunobu 1765 dolaylarında tam renkli baskıyı getirdi.

19. yüzyılda manzara merkeze geçti. Katsushika Hokusai, 1830’ların başında Fugaku sanjūrokkei serisini bastırdı; sonradan 46 sayfaya çıkan Fuji Dağı’nın 36 Görünümü. Burada, Avrupa’dan Japonya’ya henüz kısa süre önce gelmiş bir pigment olan Prusya mavisini bolca kullandı. Utagawa Hiroshige’ye ait olan seri Edo’nun Yüz Ünlü Görünümüdür. Kitaplar da basıldı, yalnızca tek sayfalar kalmadı: Japoncada resimli kitap anlamına gelen ehon, dar anlamda Edo döneminin ahşap baskılı ciltlerini anlatır. Smithsonian Libraries, çoğunda Hokusai ve Hiroshige resimleri bulunan bin kadar böyle cilt saklıyor. Hokusai’nin Hokusai manga eseri, 1814 ile 1878 arasında Nagoya’da çıkan on beş ciltten oluşur.

Sagalino’nun bundan yaptığı, günümüze bir aktarımdır. Resimler dijital olarak tek bir resim biçiminde oluşur; renk renk üst üste basılan ayrı baskı kalıplarından oluşmaz. Geleneğin tasarım özellikleri alınmıştır: koyu konturlar, sakin yüzeyler, kademeli katmanlar, dalga çizgileri ve çivitten pas kırmızısına uzanan bir palet. Ahşap damarı ve kâğıt lifi yüzey dokusu olarak taklit edilir. Stilin adı bu yüzden “Ukiyo-e’den esinli”dir.