Barnabók innblásin af japönskum litatréskurði

Ukiyo-e varð til á 17. öld í Edo, sem nú heitir Tókýó. Borgin óx, kaupmenn hennar höfðu fé og frítíma og vildu myndir af því sem umkringdi þá: leikhúsi, tísku, skemmtanahverfum og síðar landslagi. Tréskurður er prenttæknin, ukiyo-e er myndhefðin sem notaði hana öldum saman. Þar sem myndirnar voru prentaðar gátu margir keypt blöðin: samkvæmt Asian Art Museum gaf ein röð prentmóta af sér þúsundir afþrykka.

Klassíska prentið var samvinnuverk. Útgefandinn rak fyrirtækið: kannaði markaðinn, fól listamanninum verkið, hafði eftirlit með framleiðslunni og sá um dreifingu. Listamaðurinn teiknaði frumdrögin með svörtu bleki á þunnan pappír. Tréskurðarmaðurinn færði teikninguna yfir á kirsuberjaviðarkubb og skar viðinn burt í kringum línurnar. Loks bar prentarinn litina á pappírinn. Teiknarinn tók sjálfur ekki þátt í prentuninni og sumt í útkomunni réðst aðeins á verkstæðinu.

Fyrir marglitt blað, nishiki-e, var skorinn sérstakur kubbur fyrir hvern lit. Litlar stillimerkingar, kento, héldu pappírnum á sama stað í hverri umferð þannig að línur og litafletir féllu nákvæmlega saman. Samkvæmt Asian Art Museum þurfti að minnsta kosti tíu prentumferðir fyrir venjulegt blað. Stillimerkingarnar urðu áreiðanleg tækni upp úr miðri 18. öld og Suzuki Harunobu kynnti fulla litaprentun um 1765.

Á 19. öld færðist landslagið í miðpunktinn. Katsushika Hokusai prentaði í upphafi fjórða áratugarins röðina Fugaku sanjūrokkei, Þrjátíu og sex sýnir af Fuji-fjalli, sem óx síðar í 46 blöð. Þar notaði hann ríkulega Prússablátt, litarefni sem hafði nýlega borist frá Evrópu til Japans. Utagawa Hiroshige er höfundur Eitt hundrað frægra sýna af Edo. Auk stakra blaða voru einnig prentaðar bækur: ehon, japanska orðið fyrir myndabók, merkir í þrengri merkingu tréskurðarprentuð bindi frá Edo-tímabilinu. Smithsonian Libraries varðveitir yfir þúsund slík bindi, mörg með myndum eftir Hokusai og Hiroshige. Hokusai manga eftir Hokusai samanstendur af fimmtán bindum sem komu út í Nagoya á árunum 1814 til 1878.

Það sem Sagalino gerir úr þessu er nútímaleg yfirfærsla. Myndirnar okkar eru gerðar stafrænt, sem ein mynd, ekki úr aðskildum prentmótum sem eru prentuð hvert ofan á annað, lit fyrir lit. Við tókum upp formeinkenni hefðarinnar: dökkar útlínur, rólega fleti, planar raðaðar hver fyrir aftan annan, bylgjulínur og litaskala frá indígó til ryðrauðs. Viðaræðar og pappírstrefjar eru líkt eftir sem yfirborðsáferð. Þess vegna köllum við stílinn „innblásinn af ukiyo-e“.