Książka dla dziecka ze wzorami andyjskiej sztuki tkackiej

„Andyjska sztuka tkacka” nie oznacza jednej tradycji. Obszar Andów obejmuje wiele kultur, a tkactwo należy tam według Metropolitan Museum of Art do najstarszych i najbardziej różnorodnych form sztuki, na długo przed imperium Inków, które istniało mniej więcej od 1470 do 1532 roku. Znaczne zasoby tekstyliów pochodzą między innymi od kultury Paracas (około 800 do 100 roku p.n.e.), Nazca (około 100 do 700 roku n.e.), Wari (około 600 do 1000) i Inków. Imiona tkaczek i tkaczy, którzy stworzyli te wczesne dzieła, najczęściej nie przetrwały.

Tekstylia w Andach były czymś więcej niż ozdobą. Ponieważ wczesne kultury nie miały pisma, przyczyniały się według przedstawienia Met w istotnej mierze do przekazywania informacji, a także komunikatów społecznych i politycznych. Tunika Wari należała do najważniejszych znaków przynależności, a wykwintne szaty Inków były zastrzeżone dla cesarza, szlachty i osób przez niego obdarowanych. Tkaczki z okolic Cusco ujmują dziś w swoich wzorach między innymi krajobraz, niebo i życie wspólnoty.

Podstawą tego języka obrazu jest rzemiosło: barwione włókna, przędzione nici i różne struktury tkackie. Krosno przybiodrowe, na którym tkaczka reguluje napięcie nitek osnowy własnym ciałem, jest według Met w użyciu od co najmniej 1500 roku p.n.e. i do dziś używa się go w okolicach Cusco. Ponieważ każda tkanina powstaje z nitek pionowych i poziomych, formy geometryczne takie jak romby, zygzaki i schodkowe wzory fal wynikają w dużej części z samego materiału.

Także po hiszpańskim podboju w XVI wieku tkano dalej, zwłaszcza w południowych wyżynach Peru i Boliwii. Centro de Textiles Tradicionales del Cusco założyły w 1996 roku tkaczki z Chinchero i ich sympatycy. Współpracuje z dziesięcioma wspólnotami tkackimi regionu i pomaga zachować i odnowić techniki, naturalne barwniki i wzory.

Nasze obrazy są swobodnym przeniesieniem. Nie naśladują tekstyliów i nie rekonstruują żadnej tradycji. Przejmują kolory, zygzakowate bordiury, schodkowe romby i schodkowe krawędzie siatki tkaniny i umieszczają je w dzisiejszej scenie z książki dla dzieci. Las, lis i rzeka należą do historii dziecka, a nie do jakiejś konkretnej tradycji tkackiej. Do jakiej wspólnoty należy dany wzór i co oznacza, obrazy nie oddają.